En dat wordt nog een hele klus.
Want er moet dus minimaal twee keer gescoord worden en VVV heeft dit seizoen daarmee grote moeite. De 34 competitieduels leverden slechts 33 doelpunten op: een gemiddelde van nog geen doelpunt per wedstrijd.
Gezien de laffe, behoudende tactiek is het ook geen wonder dat er geen andere club in het Nederlandse betaalde voetbal is met een lager doelpuntenmoyenne dan dat van VVV. Ook in Deventer liet Lokhoff tien man op eigen helft spelen. Nwofor was de eenzame strijder voorin.

Na de verrassende uitoverwinning bij Vitesse was er zogenaamd weer ‘zelfvertrouwen’ bij de Venlose ploeg. Maar daar was in de sfeervolle Adelaarshorst weinig van te merken. De geelzwarten speelden een behoudend en angstig spelletje tegen de eerstedivisionist die aanvankelijk de kat uit de boom keek.
Maar naarmate de wedstrijd vorderde, bespeurde de thuisclub dat er wat te halen viel tegen de ongeconcentreerd en slordig spelende eredivisionist. Met opportunisme en de nodige strijdlust namen de Eagles steeds meer het heft in handen. Dat VVV het rustsignaal zonder kleerscheuren haalde, was slechts mede te danken aan een misser van Marnix Kolder. De voormalige VVV-spits kwam oog in oog met Mäenpää niet verder dan een slap rollertje.

Slechts 100 meegereisde VVV-supporters moesten ook in de tweede helft onthutst toekijken hoe hun favorieten zich ook in de tweede helft lieten aftroeven door de thuisclub.
Die werd tien minuten voor tijd eindelijk beloond voor het overwicht en de betere wedstrijdinstelling. Uit een corner kopte linksback Schenk de winnende treffer binnen: 1-0. In de slotfase waren de tegenvallende geelzwarten niet bij machte om de moegestreden Eagles het vuur aan de schenen te leggen.

Zo staat VVV zondag dus voor een lastige opgave. Het eredivisieschap hangt aan een zijden draadje.
“We weten wat ons te doen staat” laat Lokhoff via de officiële clubwebsite weten. Dit is lachwekkend geleuter van de trainer. Je mag toch aannemen dat spelers en staf dat vóór aanvang van de wedstrijd in Deventer toch al wisten? Zeker na de 3-0 nederlaag in de oefencampagne en de bekeruitschakeling eerder dit seizoen.

VVV heeft dit seizoen ondermaats gepresteerd. De club heeft de veertiende spelersbegroting en had op basis daarvan vier clubs met minder middelen onder zich moeten houden. Behalve Willem II presteerden de drie andere clubs (RKC, PEC en Heracles) dus beter met minder budget. Een budget, dat soms zelfs slechts de helft bedroeg dan het bedrag dat VVV te besteden heeft.

En dan vergelijken we deze cijfers nog niet eens met die van de eerste divisie, waar Go Ahead Eagles (nu nog) deel van uit maakt.
Nog los van deze teleurstellende constatering is het veel schrijnender wat VVV afgelopen jaar op het veld heeft laten zien. Analytici, collega-trainers, spelers en supporters in de eredivisie spreken wekelijks in de media hun afgrijzen uit over het laffe betonvoetbal dat VVV onder Lokhoff speelt.

Toch wankelt de stoel van de VVV-trainer (nog?) niet in Venlo. Dat is hoogst verbazingwekkend.
Ongeacht de uitkomst van de play-offs moge inmiddels duidelijk zijn dat supporters en sponsors inmiddels hun buik vol hebben van deze trainer die onze club in Nederland een slechte naam bezorgt. In dat opzicht heeft VVV namelijk al verloren. Heel veel verloren…

VVV, met tien spelers op eigen helft, onderneemt weer eens een poging om over de middenlijn te komen.

Op zaterdag 27 april wist VVV na vier uitnederlagen op rij eindelijk weer eens een puntje op vreemde bodem te halen. In Den Haag werd het 1-1..
De Venlose club begon sterk aan de wedstrijd en nam binnen het kwartier een verdiende voorsprong dankzij een fraaie treffer van Uche Nwofor. Ook in het verdere verloop van de eerste helft was VVV de dominerende ploeg en had de lauw spelende thuisclub weinig in de melk te brokkelen.
Maar zoals zo vaak in dit seizoen kwam de tegenstander terug in de wedstrijd dankzij de terugtrekkende bewegingen van Lokhoff’s manschappen. ADO speelde niet groots, het was niet te merken dat de Hagenaars nog streden voor deelname aan de play-offs voor een Europees ticket. Met wat opportunisme en lange ballen lieten de geelzwarten zich in de slotfase geheel onnodig terugdringen. Zes minuten voor tijd gebeurde het onvermijdelijke en scoorde Mike van Duinen de gelijkmaker. Opnieuw oogstte VVV het loon van de angst.

Een van de zeldzame momenten dat VVV in de tweede helft voor het ADO-doel verschijnt.

Op zondag 5 mei tracteerden VVV en FC Groningen het Venlose publiek op een slaapverwekkende 0-0.
Dit seizoen grossierde VVV in oervervelende wedstrijden die bovendien slechts drie overwinningen opleverden. Zo slecht presteerde de club thuis nog nooit in 59 jaar betaald voetbal, op het seizoen 1991-1992 na. Het gevolg: slechts 5000 toeschouwers (de laagste opkomst dit seizoen) waren nog geïnteresseerd in de verrichtingen in dit laatste competitieduel in De Koel. Het Venlose publiek lijkt zo langzamerhand uitgekeken op het eredivisieschap.
De vele thuisblijvers kregen gelijk. In een sfeerloze ambiance toonden beide ploegen weinig inspiratie. Kansen waren schaars, op de vingers van een hand te tellen over 90 minuten. VVV, dat toch al veilig was, liet zodoende de kans liggen om bij de eigen aanhang nog wat goodwill te kweken richting de play-offs.

Speelde VVV in Gelredome zijn laatste competitiewedstrijd in de eredivisie?

Op zondag 12 mei zorgde VVV voor een kleine stunt door de uitwedstrijd bij het sterke Vitesse met 0-1 te winnen.
Dat was dus opzienbarend. Vitesse is namelijk de enige club die dit seizoen (liefst tweemaal) van Ajax wist te winnen. En laat nou uitgerekend laagvlieger VVV tweemaal in één seizoen van datzelfde Vitesse winnen…
Het treffen in De Koel tegen Vitesse was al (met name in de tweede helft) één van de weinige acceptabele thuiswedstrijden van VVV geweest. En ook in Gelredome liet VVV zich eindelijk weer eens van de beste kant zien. De Venlose club durfde vooruit te voetballen en creëerde ongebruikelijk veel kansen. Linssen zette VVV dan ook binnen het half uur verdiend op een 0-1 voorsprong. En die marge had zelfs nog wat groter kunnen, misschien zelfs wel moeten zijn, want zo werden er twee ballen nog van de Arnhemse doellijn gehaald en verhinderde Vitesse-keeper Piet Velthuizen een tweede treffer van Linssen met een katachtige redding.
De thuisclub kwam na rust niet veel verder dan een aantal plaagstootjes, zodat VVV zonder al te veel moeite die 0-1 over de streep trok. Een zege zonder al te veel waarde, akkoord. Maar belangrijker dus nog dan het uitstekende resultaat: met hoopgevend spel. “VVV tankt zelfvertrouwen voor de play-offs”, zo lazen we in de media. Dat is een mooie conclusie. Reden voor al te veel zelfvertrouwen is er echter niet, als je het vertoonde spel en de resultaten over een héél seizoen in ogenschouw neemt…

De cijfers van de laatste drie wedstrijden:

ADO Den Haag – VVV: Mäenpää (7), Joppen (5), Ramsteijn (5), Seip (6), Leiwakabessy (5), Ammi (5), Radosavljevič (6), Van Haaren (4), Türk (6), Linssen (6), Nwofor (6). Ingevallen: Maguire (6). Wildschut en Cullen speelden te kort om voor een beoordeling in aanmerking te komen.

VVV – FC Groningen: Mäenpää (7), Joppen (5), Röseler (6), Ramsteijn (5), Leiwakabessy (5), Radosavljevič (5), Van Haaren (5), Türk (6), Ammi (6), Nwofor (5), Linssen (5). Ingevallen: Cullen (5) en Wildschut (5). Maguire speelde te kort om voor een beoordeling in aanmerking te komen.

Vitesse – VVV: Mäenpää (7), Joppen (6), Seip (6), Röseler (6), Leiwakabessy (6), Radosavljevič (6), Ramsteijn (6), Türk (7), Ammi (6), Nwofor (6), Linssen (7). Ingevallen: Wildschut (6) en Maguire (6). Cullen speelde te kort om voor een beoordeling in aanmerking te komen.

Uitwedstrijd: donderdag 16 mei, om 18:45.
Thuiswedstrijd: zondag 19 mei, om 14:30.

Mocht VVV winnen, dan wacht de winnaar van MVV – FC Volendam. FC Volendam verloor de laatste competititewedstrijd van Go Ahead Eagles en moest daardoor het kampioenschap aan SC Cambuur laten.

Uitwedstrijd: donderdag 23 mei, om 18:45
Thuiswedstrijd: zondag 26 mei, om 12:30 of 16:30.

Seizoenskaarthouders hebben gratis toegang voor de thuiswedstrijden op vertoon van de seizoenskaart.

Die overwinning van de Tilburgers op Roda JC was kennelijk een ‘wake up call’ voor VVV. Want de geelzwarten begonnen eindelijk eens scherp en fel aan de wedstrijd. Dat gold bepaald niet voor de tegenstander. Na een uitstekende seizoenstart is FC Twente in de afgelopen maanden afgezakt naar een bedenkelijk niveau. De cijfers van de Tukkers zijn veelzeggend: sinds de winterstop wist de landskampioen van 2010 nog slechts twee keer te winnen.
Hoe dan ook, ook in Venlo leek FC Twente bij het vroege aanvangstijdstip (half een!) bepaald niet op tijd uit de slaap ontwaakt.

De eerste helft was dus voor VVV dat scherper was in de duels en belangrijker nog: ook doeltreffend. Uit een op maat gesneden vrije trap van Linssen was het uitgerekend Twente-huurling Röseler die het meest alert reageerde en de thuisclub op een 1-0 voorsprong zette. Er was toen ruim een kwartier gespeeld.
Vijf minuten later was het opnieuw raak. Op aangeven van de actieve Ammi passeerde Nwofor de grabbelende Twente-doelman Mihaylov, zij het met enige hulp van het hobbelige veld.

Zo nam de thuisclub al halverwege het eerste bedrijf een comfortabel lijkende 2-0 voorsprong. En nog schrok FC Twente niet wakker. Met name talentvolle voetballers als Tadic en Chadli gedroegen zich als pseudo-vedettes en toonden zich weinig geïnspireerd.
Ook hier zijn de statistieken weer veelzeggend: ondanks tweemaal zoveel balbezit (33% VVV, 67% Twente) schoten de Tukkers in de eerste 45 minuten slechts twee keer op doel. En VVV dubbel zoveel.

Na de rust pakten de bezoekers het energieker aan. VVV liet zich te gemakkelijk terugdringen. De consequenties bleven dan ook niet uit. In de 58e minuut was het Bengtsson die de Venlose verdediging met het hoofd aftroefde bij een corner. De voorsprong was geslonken tot 2-1.
Nauwelijks een minuut later was de stand zelfs alweer gelijk, toen enkele VVV’ers (met name Otsu!) niet zaten op te letten bij een vijandelijke inworp. Hölscher mocht vervolgens ongehinderd voorzetten, Castaignos mocht ongehinderd voor Joppen en Röseler kruipen: 2-2.
Een frustrerend déjà vu voor de VVV-fans: voor de achtste keer dit seizoen verspeelden de geelzwarten een voorsprong, waarvan liefst vier keer een 2-0 voorsprong (vóór deze wedstrijd ook al in de thuiswedstrijden tegen Feyenoord en Roda JC en de uitwedstrijd bij Heerenveen).

Gelukkig werd VVV hierna wel eindelijk weer wakker. FC Twente was nog steeds wel de betere en aandringende ploeg, maar de geelzwarten beten nu feller van zich af.
Zo werd weliswaar met slecht en armoedig voetbal uiteindelijk toch nog een puntje bevochten.

Die vechtlust stemde tot tevredenheid, zo was ook aan de reactie van het publiek na afloop te merken. Volgens de clubleiding verwacht het Venlose publiek “te veel” van VVV. Niets is minder waar. Ondanks het verspelen van een 2-0 voorsprong, ondanks armoedig voetbal op een belabberde ‘grasmat’ was er voor de elf geelzwarten na afloop luid applaus van de slechts 5500 aanwezigen.
Dat waren er overigens ruim 1500 minder dan in de vorige twee thuiswedstrijden tegen Heracles en PEC Zwolle. Die mensen heeft VVV dus weggejaagd van de tribunes met het lusteloze, slappe anti-voetbal. Maar in de wedstrijd tegen Twente was er tenminste weer vechtlust. Dát willen de mensen zien. En als VVV die mentaliteit tweewekelijks zou tonen, zal het publiek de club ook niet de rug toekeren, maar toejuichen.

Dat was de les van afgelopen zondag. Hopelijk is VVV op tijd wakker geworden…

De cijfers

De basiself:
Mäenpää 6. Werd niet al te veel op de proef gesteld. Die twee tegengoals waren eerder zijn verdediging aan te rekenen dan aan hem.
Joppen 6. Komt eigenlijk tekort op eredivisieniveau. Heeft de twijfelachtige eer om in de top 5 te staan van eredivisiespelers met de meeste niet-aangekomen passes. Kon zich deze wedstrijd nog enigszins handhaven.
Röseler 7. Na een aantal mindere optredens nu eens uitblinker, niet alleen vanwege zijn doelpunt.
Seip 6. Degelijk, zonder poespas. Zoals we eigenlijk het hele seizoen al van Seip gewend zijn.
Leiwakabessy 6. Scoorde eindelijk weer eens een voldoende.
Ramsteijn 5. Worstelt met zijn vorm en dat werd met name duidelijk in de fase dat Twente kwam opzetten.
Radosavljevič 5. Vormde samen met Ramsteijn een ongelukkige tandem als verdedigende middenvelder. Komt doorgaans te laat in actie. Dat was ook nu weer zo.
Ammi 7. Zat dit seizoen meestal op de tribune, mocht slechts één keer eerder (uit bij Roda JC) in de basiself starten. Kreeg nu dus eindelijk weer eens een kans. En die greep hij. Actief en gedreven, assist bij de tweede goal.
Linssen 6. Gave vrije trap met de openingstreffer tot gevolg. Voor het overige iets te weinig rendement.
Otsu 5. Vaak invaller, zelden een basisplaats. Eens te meer werd duidelijk waarom. Komt fysiek tekort. Werd begrijpelijk dan ook als eerste gewisseld.
Nwofor 6. Probeerde er onder moeilijke omstandigheden nog iets van te maken. En als je dan één keer scoort, is dat nog redelijk gelukt ook.

De invallers:
Wildschut 5. Matige invalbeurt, bracht niets extra’s. En die ene keer dat hij dan eens vrij baan richting Twente-doel leek te hebben, werd hij voortijdig afgefloten door scheidsrechter Vink die de voordeelregel niet toepaste.
Türk 7. Prima invalbeurt. Werd in het veld gebracht in een fase dat VVV wat extra gif nodig had. En dat bracht hij.
Van Haaren speelde te kort om voor een beoordeling in aanmerking te komen.

Dat VVV thuis verliest, is op zich niks nieuws. Het was namelijk al de tiende keer dit seizoen dat de thuisclub als verliezer van het abominabele veld stapte.
En ook de manier waarop was niet nieuw. Zonder strijd, zonder bezieling, maar wel met angstig, laf voetbal.

Merkbaar is wel de groeiende onvrede onder het publiek. Dat liet herhaaldelijk zijn afkeuring blijken over het vertoonde spel. Men heeft zo onderhand de buik vol van de personele en tactische keuzes van de trainer én van datgene wat de elf door hem uitverkoren manschappen presteren.

Men beklaagt zich bij VVV over “beperkte financiële middelen”, maar feit is wel dat er vrijdagavond liefst VIJF nieuw aangetrokken, duur betaalde selectiespelers (Altheer, Ammi, Bergkamp, Cooper en Reimerink) op de tribune moesten plaats nemen omdat er voor hen geen plek meer over was op de overvolle reservebank. Kapitaalvernietiging heet dat.
En het vreemde is dat vrijwel alle genoemde spelers geen kans op speelminuten krijgen van de trainer. Dat zou nog te billijken zijn indien de alternatieven in de basiself of op de bank wekelijks laten zien dat ze nou eenmaal beter zijn. Verre van dat dus.
Tot zover de personele keuzes van Lokhoff.

Dan zijn tactische falen.
VVV is dus een club geworden die thuis simpelweg WEIGERT om de wil op te leggen aan de tegenstander. Of die tegenstander nou Ajax, AZ, Willem II of PEC heet. Want ook tegen de Zwollenaren was te zien dat VVV een een simpel, voorspelbaar spelletje hanteert: lange bal richting eenzame spits Nwofor, hopen dat die de bal kan vasthouden of kaatsen, opkomende middenvelders die bijsluiten. Maar die middenvelders komen niet. Of niet op tijd. Ze zijn te traag of de afstand is te ver.
Vroeg druk zetten? Uit den boze. En laat het nu juist PEC zijn dat wél vroeg stoort. Gevolg: VVV-verdedigers in paniek (zoals bij de 0-1).

In de vorige vier eredivisiejaren was het natuurlijk ook niet allemaal hosanna in Venlo.
Met name de beroerde prestaties in uitwedstrijden (drie overwinningen in drie jaar tijd) waren meestal niet om over naar huis te schrijven.
Maar in dat eigen huis, in De Koel, zag het publiek tenminste doorgaans wél strijd, beleving en de wil om te winnen. En ook al werd er wel eens verloren: door die strijd en beleving werden juist vaak de punten gepakt in die thuiswedstrijden. Want VVV was voor niemand bang: voor Ajax niet, voor PSV niet, voor NAC niet, voor Excelsior niet. Topper, middenmoter of staartclub: ze kwamen allen met enige angst naar De Koel, want met dat gekke VVV wist je maar nooit.
En dat bijna onoverwinnelijke gevoel (wie doet ons wat in De Koel) heeft trainer Lokhoff dus vakkundig weten af te breken. Bij de spelers. Én bij het publiek. Chapeau!

Het huidige VVV is:
- geen beleving op het veld, voor eigen publiek
- geen beleving op de tribune
- verboden voor georganiseerde sfeeracties (acties die elders in het land wel toegestaan zijn)
- een grasmat om je voor te schamen (uitgeroepen tot het slechtste van het betaalde voetbal)
- negentig minuten lang ergernis
- na afloop het afgrendelen van uitgangen voor eigen publiek

Dit is slechts een beknopte opsomming van de huidige treurige stand van zaken.
En de hiervoor verantwoordelijken? Die houden elkaar de hand boven het hoofd.
Zo mag de trainer van de beleidsbepalers nog minimaal een jaar ongestoord zijn gang blijven gaan. Ook het wanbeleid op het gebied van facilitaire zaken (veld, supportersbeleid), technische en scoutingszaken (spelersbeleid) etcetera blijft (vooralsnog?) zonder consequenties. Er zijn nog geen koppen gerold.

En als dan niemand binnen de club ingrijpt, is het helaas dan misschien maar eens noodzakelijk dat er ‘hulp’ van buitenaf komt.
Misschien kan de KNVB eens ingrijpen (idee: een boete voor het slechte veld?), misschien kunnen andere clubs eens ingrijpen (VVV naar de eerste divisie helpen?). Misschien dat de boel dan wakker wordt geschud en er EINDELIJK eens schoon schip wordt gemaakt.
Het is namelijk tijd voor rigoreus ingrijpen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, zo luidt het spreekwoord. En de stank in De Koel begint onderhand ondraaglijk te worden.

De cijfers

De basiself:
Mäenpää 4. Bijna ieder schot tussen de palen was dus raak. En onhoudbaar waren die doelpogingen allerminst.
Joppen 5. Geklungel in co-productie met Röseler leidde tot de 0-1. Voor het overige niet zoveel op aan te merken. Van zijn verre inworpen kwam nota bene nog de meeste dreiging.
Röseler 3. Zie ook Joppen. Lijkt bovendien aan enorme zelfoverschatting te lijden. Viel met name op door nonchalante, arrogante houding. Tot ergernis van Seip.
Seip 5. De moed zakt hem zo onderhand ook in de schoenen (zie video hieronder). Veelbetekenend was het dat de aanvoerder geen trek had om na afloop nog maar één seconde langer op het veld te staan om met zijn ploeggenoten nog een ‘ereronde’ te maken.
Leiwakabessy 4. Het blijft een raadsel waarom Fleuren uit de basis verdween. Alleen Lokhoff zal het weten.
Radosavljevič 3. Een eentonig verhaal: ook nu weer telkens een stapje te laat, leverde te vaak de bal onnodig in bij de tegenstander. Het duurde ruim een uur voordat Lokhoff dat eindelijk in de gaten had en hem van het veld haalde.
Maguire 3. Een treurig verhaal. Zat overduidelijk niet in de wedstrijd. De trainer liet hem spartelen, 67 minuten lang. Dat moet een nóg grotere kwelling zijn geweest dan het cynische gejuich vanaf de tribunes toen hij dan eindelijk werd gewisseld en uit zijn lijden verlost.
Türk 5. De minst slechte VVV’er op het middenveld. Dat is eigenlijk al een tijdje zo.
Linssen 5. Soms wat te zelfzuchtig, maar toonde zich eigenlijk de enige VVV’er die uberhaupt nog eens een poging deed om op goal te schieten.
Cullen 4. Draafde hopeloos en hulpeloos maar wat in het rond.
Nwofor 5. De ‘one man army’ van VVV. Kreeg van achteruit de meest onmogelijke ballen in zijn richting gespeeld, mocht dan vervolgens maar uitzoeken wat hij ermee kon doen. En dat was niet zo veel.

De invallers:

Wildschut 5. Mocht na een uur spelen, bij een 0-1 achterstand dan eindelijk invallen. Prompt werd het 0-2. Er zijn lekkerdere momenten om in te vallen.
Van Haaren 5. Eveneens invaller na een uur. Was uit bij Feyenoord VVV’s beste man. En wat doet je trainer dan? Die zet jou de eerstvolgende wedstrijd op de bank. Onbegrijpelijk en demotiverend.
Otsu 5. Mocht nog komen opdraven na de 0-2. Kon toen weinig meer forceren, maar toonde veel geldingsdrang en onderstreepte dat door een gele kaart te pakken.

Lokhoff’s wartaal voor de NOS-camera’s laten we hieronder maar achterwege. Heel wat meer realiteitszin toonde aanvoerder Marcel Seip die het gebrek aan werk- en vechtlust hekelde: “Bijna elke tweede bal was voor hun…”